مى دانم برايتان مهم نيست!
«بى اعتنايى» چيز خيلى بدى است، خصوصاً اگر نسبت به مسائل، افراد يا وقايع مهم مربوط به يك شخص باشد. مثلاً در همين دنياى فوتبال، اگر ستاره اى پيدا شود كه قهرمان شدن يا نشدن تيمش برايش مهم نباشد يا در فينال ها و تورنمنت هاى مهم به دنبال كارهاى شخصى خودش برود، واقعاً بايد رفت و يك فكر درست و حسابى در مورد اتفاقاتى كه دارد در فوتبال مى افتد، كرد! در واقع الان وقت همان فكرهاى درست و حسابى است يعنى حالا كه فرانچسكو توتى و آلساندرو نستا بدون در نظر گرفتن وضعيت تيم ملى كشورشان و نيازى كه لاجوردى پوشان در پهنه اروپا به آنها داشتند قبل از پرواز آنها به سوى سوئيس، از دنياى فوتبال حرفه اى ملى خداحافظى كردند. بايد حتماً ريشه هاى اين بى اعتنايى فوتبالى را پيدا كرد البته نياز زيادى به جست و جو نيست. تمام ستارگان عصر حاضر فوتبال حرفه اى دنيا دچار اين بى اعتنايى شده اند. ديگر فوتبال همه زندگى و روز و شب بازيكنان را در بر نمى گيرد، ديگر همه دغدغه آنها درخشش در بازى هاى ملى و تبديل شدن به بت ملى و اين چيزها نيست. حالا مى خواهند در يك باشگاه خوب و اسم و رسم دار توپ بزنند، قهرمان ليگ شوند، قهرمان ليگ قهرمانان شوند، پول زيادى در بياورند تا بتوانند بعد از بازنشستگى با خيال راحت گذران زندگى كنند. تاريخ به خوبى به آنها نشان داده است كه سرنوشت ستارگان پيش از آنها چه شده است. اگر زرنگ و با استعداد باشند، مى توانند مربى شوند يا در سازمان هاى فوتبالى جايى پيدا كنند و اگر هم از عهده اين كارها برنيايد بايد در خانه بنشينند، آلبوم ها و فيلم هاى روزهاى افتخار و درخشش را ورق بزنند و به انتظار آن كه كسى آنها را به ياد بياورد گذران زندگى كنند! البته تاريخ سرنوشت هاى بدترى را هم پيش چشمانشان گذاشته است، ستارگانى كه با وجود كوهى از افتخارات و شهرت و محبوبيت كه مى توانست تا ابد پشتشان را گرم كند در دام اعتياد و بدنامى فرو رفتند و يا بدتر از آن بازيكنانى كه در اوج به دلايلى چون مصدوميت يا بيمارى، مجبور به ترك زمين چمن مى شوند. فصل جديد فوتبال اين حقايق را ديده است و ديگر نمى خواهد با ديدى احساسى به فوتبال نگاه كند گرچه وقتى از توپ گرد و جادوهايش حرف مى زنند، بحث شان بر سر آرزوى قلبى يا احساسات شخصى است اما اين روزها نگاه اعجوبه هاى فوتبال به اين ورزش كاملاً حرفه اى است، آنها نمى خواهند ورزشى كه تأمين كننده زندگى و خواسته هايشان است روزى به عامل نابودى زندگى حرفه اى شان تبديل شود. خيلى از بازيكنان در جريان بازى هاى ملى خود دچار مصدوميت هاى جبران ناپذيرى مى شوند كه آنها را نه تنها از بازى هاى ملى بلكه از درخشش در باشگاه هايشان نيز باز مى دارد. بنابراين ديگر بازيكنان چنين ريسكى را نمى پذيرند و پس از يك دوران مفيد بازى، بى خيال بازى هاى پرخطر مى شوند و ترجيح مى دهند بيشتر در خدمت باشگاهى باشند كه به آنها پول و مزيا مى دهد. اين طورى هم عمر حرفه ايشان دراز تر مى شود و هم ركورد دار مى شوند! اين موضوع آنقدر بديهى و طبيعى شده است كه حتى مورينيو در دوران مربيگرى اش در چلسى براى آنكه از خستگى يا مصدوميت هاى احتمالى ستارگانش در بازى هاى ملى جلوگيرى كند براى آنها پرونده ها و معاينات پزشكى جعلى كه نشاندهنده مصدوميت و عدم توانايى بازى براى كشورشان بود تهيه مى كرد. همه از جنجال هايى كه مربى پرتغالى با اين كارهايش به وجود آورد با باخبريم پس لازم نيست مشهورترين درگيرى اش با ماكلله فرانسوى را كه به همين جريانات مربوط مى شد را، بار ديگر توضيح دهيم! به هر حال شايد دانستن دلايل بى اعتنايى فوتباليست ها به سرنوشت تيمشان در پهنه هاى جهانى يا اروپايى غيرمنصفانه، دردناك يا تأسف برانگيز باشد اما لازم نيست دوباره يادآورى كنيم كه فوتبال چقدر بازى بى رحمى است و اين هم يكى ديگر از جلوه ها و جنبه هاى خشونت بار آن است كه به چهره ستارگان، رگه هايى از بى رحمى و بى تفاوتى بخشيده است! البته داستان بى اعتنايى فوتباليست ها تنها به اين ختم نمى شود. به نظر مى رسد ستارگان در كل به اين نتيجه رسيده اند كه فوتبال نبايد تمام ابعاد زندگى شان را در بر بگيرد و عده اى فكر مى كنند آنقدر خوب هستند كه ديگر لازم نيست به تماشاى بازى هاى ديگر بروند و عملكردهاى حريف هاى احتمالى آينده را بررسى كنند! نمونه اش همين آقاى وين رونى و كاكاى شگفت انگيز است كه هيچ كس حتى سايه شان را هم در سوئيس يا احتمالاً اتريش رؤيت نكرده است. رونى افسانه اى و همتيمى هايش همگى در ايتاليا سرگرم هوا كردن پروانه ها در جشن عروسى وى با كالين مك كولين بودند و كاكا هم به نوبه خودش پدر شدنش را جشن گرفته و به خيالش هم نيست كه اكثر همتيمى هايش الان دارند بر سر صعود يا حذف شدنشان مى جنگند. شايد دلايل اين بازيكنان به اندازه كافى قانع كننده باشد. انگلستان در مرحله مقدماتى حذف شد و از صعود به يورو ۲۰۰۸ بازماند پس دليلى ندارد كه رونى خودش را براى اين مسابقه ناراحت كند يا مثلاً كاكا كه كلاً برزيلى است و براى او تنها نقطه ارتباط با اروپا، باشگاه ميلان است اما آخر مگر جام ملت هاى اروپا يك تورنمنت حرفه اى نيست؟ جايى كه بهترين ها با هم رقابت مى كنند و الان تمام اخبار دنياى فوتبال را تحت شعاع قرار داده است، پس چرا وقتى رقابت هايى به اين مهمى وجود دارد كه مى تواند در جريان حرفه اى يك بازيكن نقش داشته باشد آنها اينقدر بى خيالند؟ شايد دوره اين خودكشى ها براى فوتبال واقعاً به سر آمده است! خدا مى داند! نه، ما هم مى دانيم، برايشان مهم نيست!
|
+| نوشته شده توسط ایمان باقری در سه شنبه 28 خرداد1387 | موضوع: |
